ไม่มีอีกแล้วคำว่า " เพื่อน "

ไม่มีเรา และ นาย ที่รู้จัก

ไม่มีมิตรภาพแห่งความทรงจำ

ไม่มีวันที่ฉันจะกลับไป...

จำไปทำไมไม่รู้ทำไมต้องจำ

จำไปทำไมให้ใจมันช้ำให้เปลืองหัวใจ

ไม่รู้ว่าฉันจะเกลียดเธอไปนานแค่ไหนนะตูน

แต่ทุกสิ่งทุกอย่างทำให้ฉันเกลียดเธอ

ไม่ทราบว่าคุณพ่อเธอใหญ่อะไรหรอ

ถึงอ้างว่า สามาถรดำเนินคดีตามกฏหมายได้

กลัวได้เลย

ทั้งๆที่ฉันก็ไม่อยากยุ่งเรื่องเธอมากนักหรอกสำหรับ

พวกไม่รักศักดิ์ศรีของตัวเอง

เเค่ เงินเดือนละ ไม่เท่าไหร่ ให่คุณโอนเงินให้

หลอกแดกคนแก่

เธอคิดว่าฉันไปบอกพ่อมึงไง

เราไม่รู้ว่าพ่อตูนไปเสือกรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่

ถามอะไรหน่อย คนอื่นบอกว่าเราหมดเลยไง

ตกลงเราผิด ( เออกูผิดก็ผิด เพราะไอ้คนที่บอกกูมามันไม่ยอมรับ )

เล่นอ้างมาที่กูคนเดียว

ตอนนี้ไม่เหลืออะไรเเล้ว

ไม่อยากไปโรงเรียน ไม่อยากเจอหน้าเพื่อน ( สะง่อม )

ที่น่ารังเกีลยดทุกคน

ไม่มีใครยอมรับเลยว่าพวกแกๆทั้งหลายเป็นคนมาบอกฉันเอง

เออกูผิด กูเลิกคบพวกมิงก็ได้ เบื่อเต็มที

( อีกอย่างเเต่ละเรื่อง เรื่งจริงไม่ใช้หรอ )

ว่าเราคนเดียวได้ไง

พ่อมิงใหญ่ไง แค่ตำรวจ ยศรายว่ะ

มาจับกูเลย มาดิ

จะได้รู้กันไป แม่มันให้ลูกขายตัวเเลกเงิน เพียงน้อยนิด

ถึง

ฟิว เราเพิ่งแหละ ว่าเเกก็เป็นเหมือนทุกคนที่ไม่ยอมรับ

แพรว ขอบใจที่ไปให้กำลังใจอีตูน

อีตูน กูเกลียดมิง รู้ป่ะ ตั้งแต่มึงเเย่งคนที่เรารัก และ เพื่อนๆไป

เเละสุดท้าย

กูเลิกคบพวกมิงอ่ะดีแล้ว

ยอม เหงา และ ร้องไห้ทุกวัน ยังดีกว่า

เจอเพื่อนอย่างงี้

ตูน กู ขอ โท ด

กูให้อภัยที่มิงแย่งทุกอย่างไปจากกู

กูให้ กูไม่ต้องการอีกแล้ว

สะง่อมจงพินาศ

รัก

จาก

เบล